heartkiller.

ale zostałam w domu! wczoraj jakoś tak sama z siebie się poryczałam, ale ona tego nie widziała. no i potem siąknęłam nosem przy niej, ona się zapytała, czy mam katar, powiedziałam nie, to się zapytała, czy płakałam, powiedziałam nie i poszłam do pokoju. no to za chwilę (na moje szczęście) przyszła i zapytała się, o co chodzi. no to powiedziałam, że cały dzień mnie głowa bolała i ogólnie czułam się gorzej niż we wtorek, ale jej tego nie mówiłam, bo zaraz by było, że udaję, żeby nie iść do szkoły. i powiedziałam też o tym, że jak teraz pójdę niedoleczona, to za tydzień znowu będę chora i tak w kółko. no i w końcu nie poszłam. mam wrażenie, że jest trochę zła, ale co mi tam :3

mam takie przeczucie, że wszystko jakośtam się potoczy. no bo on jakby się zaczął na mnie gapić, noo ;p może tylko tak mi się zdaje, no ale serio przechodził parę razy bezsensownie parterem, gdy czekałyśmy na wf, a on miał lekcje na górze. pomińmy fakt, że miałam wtedy na głowie wstążkę po czekoladkach, udawałam małą księżniczkę wróżkę fijonę i śpiewałam `nanananaa u can’t touch this`, machając rękami jak wariatka, ALE CICHO. będę sobie wmawiać, że się na mnie gapił i koniec. a tak bajdełej, na kocie jakby na złość napisali artykuł w stylu `jak zwrócić na siebie jego uwagę` i tam takie standardowe pierdoły typu uśmiechaj się do niego, zagadaj, NO JASNE. bo jak się do niego uśmiechnę, to to będzie tylko coś w stylu `jeej, jakie to słodkie, pierwszoklasistka zabujała się w trzecioklasiście`. mam ochotę wybić dziurę w ścianie własną piękną głową. i ta, jeszcze zagadać. no nie mam co robić, tylko się jeszcze przed nim upokarzać. wczoraj siedziałam jak idiotka na tym parapecie, gapiłam się na własne buty i usilnie próbowałam się nie uśmiechać jak głupia, ale kiepsko mi to wychodziło. no ja nie mogę, on jest taki boski, że to aż straszne. ile minut do dzwonka dziewczynki? I ŻE NIBY ON TEŻ MNIE KOCHA? ta jasne.